COLUMN DIRRUK:
VOETBAL OP DE SCHAPENMARKT

De Schapenmarkt, dat was ooit een vierkant vlak vol klinkers en hekken waar op dinsdag schapen stonden en de rest van de week stond het leeg. Dat past zowel qua wetgeving met betrekking tot veehandel en het gegroeide aantal inwoners van Purmerend niet meer, dus werd het eerst een geasfalteerd plein met minder hekken waar geparkeerd kon worden op de overige dagen van de week en nu is er een – al dan niet tijdelijke – parkeergarage neergezet met drie verdiepingen, aan de zijkant bekleed met doeken waarop mooie oude prenten van de schapenhandel zijn afgebeeld.

Misschien niet de mooiste garage, maar altijd nog mooier dan het Willem Eggert Centrum. In mijn beleving een uitstekende simpele en goedkope oplossing voor het parkeerprobleem waar velen over klagen, net als over het éénrichtingsverkeer in twee straten dat teveel opstoppingen zou veroorzaken. Voor het eenrichtingsverkeer stond het verkeer ook al vast in Purmerend en op de Koemarkt kon je zelfs op de drukke zaterdagmiddag je auto altijd kwijt omdat iedereen er klakkeloos vanuit ging dat deze vol zou zijn. Mijn probleem was het niet.

Wat er helaas ontbreekt op de afbeeldingen op de nieuwe parkeergarage die de naam “Het Lammetje” heeft gekregen is een andere functie die de schapenmarkt tientallen jaren heeft gehad. Voor de kinderen van de Willem Eggert School was het namelijk het plein waar het speelkwartier (dat opmerkelijk genoeg een half uur duurde) werd doorgebracht door de klassen 1 tot en met 3. Tussen, op en in de hekken kon je allerlei spelletjes bedenken en er werd veel gevoetbald, waarbij de hekken een dankbare boarding vormden.

De Kalverhal en de Koemarkt waren het terrein van de vierde, vijfde en zesde klas. Ook daar boden de hekken zeer bruikbare speelmogelijkheden en op de Koemarkt werd in de lange smalle veldjes tussen de hekken altijd gevoetbald. Behalve op dinsdag natuurlijk. De zesde klas het dichtst bij De Doele, de vijfde daarnaast en de vierde voor Café Bakker. Als je goed kon voetballen mocht je bij een hogere klas meespelen. Als er geen bal was en jij had er wel eentje bij je, dan werd je ook gedoogd. De mensen die mij kennen begrijpen dat ik dus altijd een bal meenam, ik werd nooit geselecteerd op basis van mijn kunnen en na het poten werd ik altijd steevast als laatste gekozen.

Maar dat was vroeger, dingen gaan voorbij, de stad groeide, de school verhuisde, we kregen steeds meer auto’s, er kwamen dierziektes en dus kon er na vele jaren eindelijk wat worden veranderd worden in de stad. We krijgen een hopelijk prachtige mooie Koemarkt met veel ruimte voor terrassen en activiteiten en genoeg parkeerruimte om de stugge volhouder die niet slim op de fiets naar het stadje wil te kunnen voorzien in de behoefte. Emotioneel gezever over vroeger is leuk in de kroeg of het bejaardenhuis, maar je schiet er weinig mee op. Je moet natuurlijk rekening houden met het verleden om de ziel van de stad een beetje te behouden, maar verder: vooruit met de geit!

En nu het mooie van het verhaal. Alle keren als ik langs de parkeergarage op de Schapenmarkt fiets, zie ik dat de begane grond vol is, maar op de tweede en derde verdieping staan vaak nauwelijks auto’s. En dat terwijl “al die parkeerplaatsen op de Koemarkt” nu verdwenen zijn. De soep was dus toch niet zo heet. En nog mooier is dat ik regelmatig ’s avonds jongeren heb gezien die deze lege ruimte gebruikten als voetbalveldje. Net als vroeger, zo zou je kunnen stellen. Dat deed mijn ouwe hart goed.

Natuurlijk gaat dat binnenkort verboden worden. Er kunnen hierbij namelijk auto’s beschadigd raken en net als bij het nieuwe bruggetje van de Rusthoeve naar de Schapenmarkt zal er in het college van B&W wel weer een leefbaarheidspartij gaan ageren vanwege mogelijke ongelukken en schades in de toekomst. Maar in een stad die leefbaar is, daar wordt gevoetbald, vooral op straat en op pleinen. De Koemarkt is straks ook een fantastisch plein om te voetballen, maar dat zal ook wel binnen de kortste keren voor protest gaan zorgen. Want we doen natuurlijk wel sentimenteel over dat alles vroeger beter was, maar terug naar vroeger wil niemand.

En ondertussen, tussen mijn zure gepruim door, geniet ik er nog even van dat er wordt gevoetbald op de Schapenmarkt. Wachtend op de harde scheidsrechterfluit van Meester Appel die aangeeft dat we weer naar binnen moeten. (DG)